Hierbij probeer
t de speler van zoveel mogelijk voetbalbonden (liefst gelijktijdig) een uitnodiging te ontvangen om het nationale voetbalteam te vertegenwoordigen en probeert hij vervolgens de verschillende landen zo goed als mogelijk tegen elkaar uit te spelen.
In België is Spaans-Marokaanse Belg Mehdi Carcela hier het meest bedreven in. De lichtvoetige Standard speler verandert sneller zijn voorkeur voor een nationale ploeg dan Katie Perry van outfit op de MTV Music Awards. Zijn ploegmaats Sinan Bolat en Mémé Tchité durven schaamteloos solliciteren bij de Rode Duivels, nadat ze eerst hun ziel aan andere landen verkocht hadden. Ook in het buitenland wint het fenomeen aan bekendheid. Het Mexicaanse jeugdproduct van FC Barcelona, Jonathan Dos Santos, dreigde er deze zomer mee voor de Spaanse nationale ploeg te kiezen indien hij niet opgeroepen zou worden voor het WK.
Niet alleen de spelers gaan assertiever te werk. Ook verschillende voetbalbonden b
eginnen steeds actiever spelers te lokken. Zo begon Eric Gerets vanaf zijn aanstelling als Marokaanse bondscoach elke speler met enige Marokaanse roots die actief is in een Europese competitie te benaderen. Op het Europese vasteland vat vooral de Spaanse bond de stier bij de horens en probeert ze de vruchten te plukken van de goede jeugdopleidingen van Real Madrid en FC Barcelona die reeds op vroege leeftijd buitenlandse talenten naar Spanje halen. Zo verklaarde de in Italië geboren Thiago, zoon van een Braziliaanse ex-international en jeugdspeler van FC Barcelona recent enkel voor de Spaanse nationale ploeg te willen uitkomen. Tevens stelt de Spaanse bond alles in het werk om de amper 15 jarige zoon van Zinedine Zidane (zie foto), die jeugdspeler is bij Real Madrid, te overtuigen zich definitief aan 'Las Rojas' te binden en de Fransen een blauwtje te laten lopen.
Indien deze evolutie zich verderzet is het niet ondenkbaar dat in de toekomst de grote landen de beste spelers zullen weten te verleiden om voor hun nationale ploeg aan te treden ten nadele van de kleinere broertjes of dat topspelers zich zelf zullen aanbieden bij de grotere voetballanden. Het lijkt mij dan ook aangewezen voor de Fifa om hierop te anticiperen door spelers enkel te laten aantreden voo
r hun geboorteland of het land waar ze enige bloedband mee hebben. Daarnaast zou een selectie vanaf de jeugdreeksen definitief moeten zijn zodat nationale-ploeg-shoppen niet meer mogelijk is. Op die manier zullen de interlands hun onvergelijkbare charme blijven behouden en mag onze bondsvoorzitter, samen met zijn collega's, de toekomst met een brede glimlach tegemoet blijven zien.
(Door Olivier, Verschenen in tijdschrift Passie voor Voetbal, december 2010)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten