Ode aan de Vuvuzela!

Na een eerste week vol slaapverwekkend wandelvoetbal (zo gezapig dat zelfs ondergetekende zich plots weer die aalsnelle spits uit lang vervlogen tijden waande), lijkt het WK definitief uit de startblokken geschoten. Frankrijk ging voor de bijl, Duitsland beet in het zand en zelfs superfavoriet Spanje dreigt naast de oppergaai te grijpen. Ondertussen toonde Messi zijn benijdenswaardige kwaliteiten en ontbond Jovanovic zijn duivel(tje)s. Maar geloof me, het tornooi zit nog vol verrassingen, mede door die heerlijk zwiepende Jabulani die de aanwezige doelwachters slapeloze nachten bezorgt. En tóch is de absolute ster van het WK niet die Jabulani of Lionel Messi, laat staan Arjen Robben of Didier Drogba, maar een simpele plastieken toeter…

Die toeter, ondertussen wereldwijd beroemd en berucht, produceert naar verluidt een aanzwellend lawaai (musicologen plegen dit ‘klank’ te noemen) van meer dan 130 decibel en valt het best te vergelijken met het equivalent van een hardnekkige zwerm vliegen. Voetballiefhebbers en –presentatoren worden er horendol van; nog meer dan de onvoorspelbare Jabulani moet dit voor de spelers een ware nachtmerrie zijn. Een mens vraagt zich stilaan af door wie en vooral waarom dit beest in godsnaam werd uitgevonden. Zolang gladde marketingboys van allerhande benzinestations het maar niet in hun hoofd halen dit als gadget aan de trouwe tankklant aan te bieden…

En toch fascineert die vuvuzela, in die mate dat het mij verleidde – en dat is maar weinige gegeven – om er een haiku aan te wijden. Omdat er in het voetbalwereldje met 3-5-2 en 4-4-2’s gegoocheld wordt, besliste ik – met het oog op het brengen van offensief voetbal – de traditionele 5-7-5 dichtvorm in een 7-5-7 te wijzigen…

Afrikaanse alpenhoorn

Ach, door merg en been

Dat getoeter in de lucht

Tom