De Minivoetbalhappening te Harelbeke 2010

De minivoetbalhappening in Harelbeke, het jaarlijkse ultieme voetbalfeest voor al Die Snelle Gasten Daar. Dat zou het toch moeten worden. Maar op zaterdag werd het even anders...

De eerste match was er nog geen vuiltje aan de helblauwe lucht. Met goed georganiseerd en efficiënt voetbal werd vakkundig een technisch sterke tegenstander en rechtstreekse kandidaat op de groepszege opzij gezet. Er was zowaar reeds een spoor van euforie waar te nemen in de ploeg. Hierna stonden de op papier twee zwakste ploegen van de reeks op het menu. Misschien kwam het door de verzengende hitte maar de ploeg leek geen honger naar de bal te hebben en gedurende een wedstrijd en een half stonden Die Snelle Gasten Daar nergens. Tegen het eerste 'zwakke' broertje werd met een bedroevende prestatie verloren en halfweg de tweede match stonden we 0-3 in het verlies tegen een ploeg die al een 11-1 had moeten slikken en nog 0 punten telde na 3 matchen. De tweede helft kon orde op zaken gesteld worden en met 6-4 gewonnen worden maar in de ploeg was iets gebroken. De laatste poulewedstrijd miste organisatie en de ziel om te winnen tegen de uiteindelijke groepswinnaar. We werden troosteloos derde. En nog was het leed niet geleden... Ook de wedstrijd voor een top 65 plaats ging verloren met bedroevend spel. De koude douche die heerlijk had moeten voelen na het toernooi kwam te vroeg en liet een wrang gevoel achter bij de spelers.

De zondag begon de ploeg met wat vers bloed en een fris hoofd tegen een op zijn minst eigenaardig te noemen tegenstander die bestond uit een met voetbalschoenen voorziene hoop spierballen, geflankeerd door een weinig verhullende blondine, allen afkomstig uit Polen. Minivoetbalregels waren hen volkomen onbekend, evenals de landstalen van ons landje of enig ons omringend buurland. Agressie en brutaliteit waren hun codewoorden. Maar mits een technische superioriteit en een herwonnen vechtlust wist de ploeg zich voorbij de Poolse barbaren te werken. De volgende wedstrijd werd een zomerwandeling en de tegenstander werd met een droge 9-0 opzij gezet.

De derde wedstrijd werd ons met Cura del Corpo opnieuw een stevige tegenstander voorgeschoteld. Niet zonder enige moeite maar met een ontroerende inzet en degelijk ploegspel werd ook deze tegenstander met 2-1 verslagen en stonden we voor de kleine 'finale' met als doel de 81e plaats en een perfecte zondag. De laatste match ging goed over en weer en eindigde na een aangenaam en spannend schouwspel in een logisch 2-2 gelijkspel na een verdienstelijke partij. Strafschoppen moesten een winnaar aanduiden en een onmiddellijke misser van de tegenstander en een score van onze Snelle Gasten Daar zorgde voor de 4 op 4 op zondag, een mooie afsluiter van het toernooi en de hoogst haalbare 81e plaats.

Wegens de collectieve wanprestatie van de gehele ploeg werd op zaterdag logischerwijze besloten geen stemronde te organiseren voor de 'Sterspeler Onderbroek'. De zondag-stemronde zou dus beslissend worden en daar werd Joene als de verdiende winnaar gekozen met 3 stemmen op 6, nadat hij de ploeg, op de manier waarop Cannavaro de Italianen in 2006 naar de Wereldtitel heeft geleid, Die Snelle Gasten Daar, met een topschutterstitel en knap verdedigend werk, naar een perfecte zondag leidde en de hele ploeg op een hoger niveau deed presteren.

Ode aan de Vuvuzela!

Na een eerste week vol slaapverwekkend wandelvoetbal (zo gezapig dat zelfs ondergetekende zich plots weer die aalsnelle spits uit lang vervlogen tijden waande), lijkt het WK definitief uit de startblokken geschoten. Frankrijk ging voor de bijl, Duitsland beet in het zand en zelfs superfavoriet Spanje dreigt naast de oppergaai te grijpen. Ondertussen toonde Messi zijn benijdenswaardige kwaliteiten en ontbond Jovanovic zijn duivel(tje)s. Maar geloof me, het tornooi zit nog vol verrassingen, mede door die heerlijk zwiepende Jabulani die de aanwezige doelwachters slapeloze nachten bezorgt. En tóch is de absolute ster van het WK niet die Jabulani of Lionel Messi, laat staan Arjen Robben of Didier Drogba, maar een simpele plastieken toeter…

Die toeter, ondertussen wereldwijd beroemd en berucht, produceert naar verluidt een aanzwellend lawaai (musicologen plegen dit ‘klank’ te noemen) van meer dan 130 decibel en valt het best te vergelijken met het equivalent van een hardnekkige zwerm vliegen. Voetballiefhebbers en –presentatoren worden er horendol van; nog meer dan de onvoorspelbare Jabulani moet dit voor de spelers een ware nachtmerrie zijn. Een mens vraagt zich stilaan af door wie en vooral waarom dit beest in godsnaam werd uitgevonden. Zolang gladde marketingboys van allerhande benzinestations het maar niet in hun hoofd halen dit als gadget aan de trouwe tankklant aan te bieden…

En toch fascineert die vuvuzela, in die mate dat het mij verleidde – en dat is maar weinige gegeven – om er een haiku aan te wijden. Omdat er in het voetbalwereldje met 3-5-2 en 4-4-2’s gegoocheld wordt, besliste ik – met het oog op het brengen van offensief voetbal – de traditionele 5-7-5 dichtvorm in een 7-5-7 te wijzigen…

Afrikaanse alpenhoorn

Ach, door merg en been

Dat getoeter in de lucht

Tom

Het WK voetbal 'anders' bekeken

Aah, 11 juni 2010! De hoogmis in het wereldvoetbal breekt vandaag opnieuw aan, het WK Voetbal. En deze editie belooft anders te zijn dan de vorige edities, zo willen ze ons toch laten geloven. Voor de eerste maal zal het, op de Olympische Spelen na, grootste sportevenement ter wereld zich afspelen op het Afrikaanse continent. Ook de bal zal anders zijn. Ronder, vooral veel ronder dan die, als ik het me goed herinner, quasi kubusvormige 'Teamgeist' die de Duitsers op hun WK vier jaar geleden aan de wereld wilden opdringen. Voetbaltruitjes zullen na dit WK ook nooit meer hetzelfde zijn. Ploegen als Nederland, Portugal en Brazilië spelen met een hoog technologisch textieltje rond hun bast dat niet alleen veel lichter en zachter is dan die vooroorlogse logge voetbalshirts die tot gisteren gebruikt werden, ook werd het shirt volledig uit gerecycleerd materiaal vervaardigd (per shirt 8 PET-flessen!) en enkel in een beperkt aantal verkooppunten aan het publiek aangeboden in genummerde limited edition paketten met een stevig prijskaartje rond!

Daarnaast zullen er enkele ongebruikelijke teams de revue passeren. Zo nemen Honduras en Nieuw-Zeeland (vooral geplaatst omdat hun barragewedstrijd tegen een minder Aziatisch land mocht afgewerkt worden in plaats van een Zuid-Amerikaans team),voor de tweede maal aan een WK deel, na een kortstondige deelname voor beiden in het jaar '82. En hoewel enkel de plaatselijke voetbalkenner vlot 3 spelers van de voornoemde selecties kan opsommen gaat de titel voor meest ongekende en mysterieuze ploeg met overweldigende voorsprong naar Noord Korea.

Ploegen als '25 april' en 'het ministerie van lichte industrie' maken in de meest afgeschermde voetbalcompetitie ter wereld het mooie weer, maar videobeelden, foto's of wedstrijdverslagen van de DRP Korea League worden nooit vrijgegeven. Zelfs de landskampioenen zijn voor bepaalde seizoenen totaal onbekend en meermaals weigerde het nationale team om politieke redenen deel te nemen aan internationale toernooien zoals de Asian Cup of de voorrondes voor het wereldkampioenschap.

Maar ditmaal was het anders. Hoewel Noord Korea in de voorronde in een moeilijke groep werd ingedeeld met onder andere Iran, Saoedi-Arabië en aartsrivaal Zuid Korea, wisten ze zich al bij al vlot te plaatsen, ondanks de commotie die ontstond voor de thuiswedstrijd tegen hun buurland, dewelke wedstrijd in China diende afgewerkt te worden doordat Noord Korea weigerde het volkslied van de Zuiderbuur af te spelen op hun grondgebied.

In de voorbereiding tot het WK zorgde het land ook meermaals voor opschudding. Zo werd bekend dat de beelden van het kampioenschap in hun thuisland alleen zullen worden uitgezonden als het communistische land wint. Het kan zelfs enkele dagen duren voordat de wedstrijden te zien zijn. Nederlagen zullen slechts minimaal behandeld worden, terwijl de kans groot is dat er na de uitschakeling helemaal niets meer van het toernooi te zien zal zijn. Ook zullen reclameborden en beelden van supporters steevast gecensureerd worden.

Aangezien de inwoners het land niet mogen verlaten en de Noord Koreanen toch enkele supporters in de stadions wilden zien, werden een 1000-tal Chinese acteurs ingehuurd om in Zuid-Afrika hun land te vertegenwoordigen. Kersverse kledingsponsor 'Legea' moest meermaals hun shirt-ontwerp aanpassen doordat het steevast als 'te modern' werd beschouwd en de derde ingeschreven doelman op de spelerslijst bleek geen doelman maar een spits te zijn. De Fifa wist gepast te melden dat hij dan ook enkel in die hoedanigheid het veld zal mogen betreden.

De vorige WK-deelname van Noord Korea in 1966 was ronduit een succes. In de poulefase werd onder andere Italië uitgeschakeld en pas in de kwartfinale kon het team gestuit worden door een ontbolsterde Eusebio die met 4 doelpunten een 0-3 achterstand in het voordeel van de Koreanen wist om te buigen in een 5-3 overwinning voor de Portugezen. De wereld had met bewondering gekeken naar de verrassende Koreanen en ook nu geloven de Aziaten in hun kansen. De ijzeren discipline zorgt voor een stevig blok en sterspits Jong Tae-Se heeft in een zeldzame vriendenmatch met enkele erg knappe goals tegen het over een stevige verdediging beschikkende Griekenland bewezen dat met hem zeker rekening zal moeten gehouden worden.

De Brazilianen zijn alvast gewaarschuwd! Let the Games begin!!

Olivier

Wedstrijdverslag: Toernooi Kuurne 16 mei 2010

Op 16 mei namen Die Snelle Gasten Daar deel aan het toernooi van mvc De Veteranen, hetgeen de ultieme voorbereiding moest worden op het Harelbeekse grotere broertjes-toernooi van eind juni.

De snelle gasten werden in een erg zware poule ingedeeld en de eerste wedstrijd stond het welbekende 'Pelardo' op de agenda. Vorig jaar werd de ploeg, niet zonder moeite, opzij gezet en ook dit jaar beloofde de partij geen ochtendwandeling te worden voor onze jongens. DSGD had na 10 maanden wat moeite om zich aan te passen aan het '4-on-4'-spelsysteen en na wat over-en-weer-gespeel begon Pelardo de wedstrijd beter in handen te nemen, hetgeen hen op een 3-2 voorsprong bracht. Via 2 acties van Oli kwamen de snelle gasten op voorsprong kort voor het einde, maar de druk van Pelardo bleef aanhouden hetgeen resulteerde in een strafcorner. Hoewel de bal via de dwarsligger op de lijn bleef liggen zag de scheids de bal over de lijn zodat de wedstrijd eindigde op een zuur smakend 4-4 gelijkspel.

De tweede wedstrijd stond het sterke 'The Jackies' op het menu. De ploeg bleek een goed geöliede machine met een erg sterke opkomende doelman. Uitgezonderd een knappe streep van Greg in de winkelhaak moesten onze jongens de eerste wedstrijdhelft vooral het spel ondergaan en keken ze tegen een 4-1 achterstand aan. Vanaf dan echter konden de Snelle Gasten Daar, onder aanvuren van een vinnigspelende Thierry, twee versnellingen hoger schakelen. De Jackies kregen het lastig en moesten doelpunten van Joene en Greg incasseren. De gelijkmaker strandde na een carambolle via Maarten en Joene op de paal. Na een counter-schepcorner de laatste minuut moesten die snelle gasten na een erg verdienstelijke tweede helft de 5-3 overwinning aan the jackies laten.

In de laatste poulematch moesten we 'De Seizoeners', die de vorige match Pelardo verslagen hadden en de nummer vijf van de Kuurnse minivoetbalcompetitie, partij geven. Om de top-10 ambities waar te maken moest deze match gewonnen worden. De hele ploeg speelde een ijzersterke partij en wist de tegenstander kansloos te verpulveren met 8-1, goed voor een 2e stek in de poule. Bwone verdient hierbij een speciale vermelding om na een uitmuntende partij tegen dit sterke team zijn netten schoon te houden en enkel een strafcorner-doelpunt toe te laten.

In de wedstrijd om een top-10 plaats kwam de gedroomde tegenstander uit de loting, de derby tegen 'MVC De Ratte'! De eerste helft had DSGD het veldoverwicht, maar dat resulteerde niet in een riante voorsprong. De vele doelkansen gingen naast of bleven steken op de doelman of het doelhout zodat we met een krappe 1-0 voorsprong gingen rusten. De 2e helft bleef hetzelfde scenario, tot de bevrijdende 2e treffer viel een goeie vijf minuten voor het eind. De ban was nu gebroken en al snel stond het 4-0, na treffers van Joene en Maarten. De laatste minuut kon De Ratte nog 2maal milderen zodat de derby op 4-2 eindigde in het voordeel van onze verdienstelijke snelle gasten.

De laatste wedstrijd om de 9e plaats speelden Die Snelle Gasten Daar tegen 'Granimar', de nummer 2 in het Kuurnse minivoetbal. DSGD ging in die wedstrijd door op zijn elan van de vorige partijen en wist na een erg sterke eerste helft 4-1 uit te lopen tegen een sterk team na enkele knappe doelpunten. De tweede helft begon nonchalance in de ploeg te sluipen en werden de nakende kansen de nek omgewrongen. Granimar werkte wel aan een hoog tempo af en gingen op en over onze jongens. In de ultieme aanval kon Oli nog een schepcorner versieren dewelke koel werd omgezet door Thierry, zodat de wedstrijd na de reguliere speeltijd op 5-5 eindigde. Granimar miste hun eerste strafschop en alle snelle gasten zetten hun strafschop om, zodat ook deze laatste wedstrijd in ons voordeel eindigde.

Na een ietwat aarzelende start maar uiteindelijk een erg sterk toernooi van het hele team eindigde DSGD op een zeer verdienstelijke 9e plaats en mag het vol vertrouwen het toernooi van Harelbeke tegemoet kijken volgende maand.

DSGD: Bwone, Joene, Greg, Maarten, Thierry en Oli
Voor meer foto's klik op deze link

Wedstrijdverslag: MVC De Ratte - Die Snelle Gasten Daar

Vandaag stond opnieuw de moeder van alle Harelbeekse minivoetbalwedstrijden op het programma, deel 2 van 'el classico', de clash tussen mvc De Ratte en Die Snelle Gasten Daar. Na onze glansrijke overwinning op onze seizoensopener in december wisten we dat de tegenstander extra gemotiveerd op het veld zou komen. Het leek dan ook een waterdicht plan voorafgaandelijk aan de partij de groepssfeer op te krikken in de plaatselijke pizza-tent. Dit bleek echter niet voor iedereen de beste keuze...

Zoals verwacht kwam de tegenstander met een stevig team voor de dag en werd hoog druk gezet. Aanvankelijk hadden onze snelle gasten hiermee een probleem en keken we tegen een snelle achterstand aan. Na een studieronde van een minuut of 5 werd de juiste organisatie gevonden, begonnen we vlot mee te spelen en konden we enkele keren gevaarlijk tegenprikken, hetgeen resulteerde in een 1-2 voorsprong na het eerste kwart.

Het begin van het tweede kwart keken we na 2 knappe versnellingen van de tegenstander opnieuw tegen een achterstand aan en dit doelpuntje verschil kon ondanks verdienstelijk spel niet meer omgebogen worden. Door de goede organisatie en enkele knappe combinaties van onze jongens stond het na het 3e kwart 7-6 in het voordeel van de sterke tegenstander.

Het vierde kwart werd er echter teveel aan voor de snelle gasten daar. Naast de spaghetti met extra portie kaas begon voor ondergetekende en de andere gasten ook de score op de maag te liggen en ging onze afweer op een stevige portie Leerdammer lijken. Het teken voor de gedurende de hele wedstrijd weergaloos spelende Sam Reynaert om met onuitputtelijke versnellingen of openscheurende passes zijn team naar een comfortabele voorsprong te leiden. Uiteindelijk ging twee minuten voor tijd ook voor mvc De Ratte het licht uit en moest de wedstrijd wegens het plotse duister gestaakt worden. De precieze score is hierdoor niet geweten maar de overwinning van De Ratte was een feit.

Ondanks de nederlaag kunnen onze jongens terugkijken op een verdienstelijke partij tegen een goede tegenstander, die de score in de onderlinge duels hierdoor op 1-1 brengt. Ongetwijfeld nog vervolgd ergens in juni... En nu, op naar Kuurne!!

Spelers DSGD: Tom B, Greg, Joene, Tom E, Oli

Any Dick can make a baby...

Net zoals voor geheel voetbalminnend België, had de donkere stofwolk die volgens Frank Deboosere van IJsland afkomstig is maar volgens mij een komplot is van Russisch eerste minister Putin, mij gisterennamiddag reeds vroegtijdig bereikt: de website van de KBVB kopte dat de bondscoach de onze niet meer was.

Een gevoel van verraad en bedrog overmeesterde mij. Had de man ons tot vervelens toe niet weten te bevestigen dat hij met alle zekerheid zijn contract zou uitzitten op onze Belgische bank? Als trouwe dagelijkse kijker en zelfs ex-publiekslid van Dr. Phil (voor de geïnteresseerden: aflevering 04/11/2008, eerste rij middelblok) weet ik als geen ander dat ik in dergelijke crisissituaties diep moet in- en uitademen en een remedie zoeken om mijn opkomende agressie te kanaliseren. Sterrenmeisje Kimberley en Linda De Win in gedachten houdende (haar irritante gedrag heeft toch ergens toe bijgedragen) is België welbekend met het veelvuldig ontpoppen van haat- en spotgroepen op het netwerk Facebook en het leek mij dan ook een ideaal moment mij ertoe te begeven om de frustratie weg te lachen met de ongetwijfeld reeds veelvuldig gepubliceerde cartoons, pittige one-liners en photoshop-spinsels.

Ik moet zeggen dat mijn zoektoch niet ontgoocheld heeft: tijdloze reacties als 'De kleine garnaal', een link naar het ABBA-nummer 'money money money' en het 'Advocatenspel' van Sporza konden mij ten zeerste plezieren, evenals de hier vermelde cartoons, maar treffender nog vond ik de Facebookgroep die op zich niets met deze kwestie te maken heeft maar toevallig opkwam bij mijn zoektocht op de man zijn voornaam en een mooie levensles zou kunnen zijn voor het verantwoordelijkheidsgevoel van onze ex-bondscoach: 'Any Dick can make a baby, but it takes a man to be a daddy'. Moge de boodschap tot in Rusland hoorbaar zijn...

Olivier

The Rise of the Red Devils

'The Rise of the Red Devils'. De titel heeft veel weg van een goedkope Hollywoodproductie waar openspattende zakjes ketchup en uit ronde borst schreeuwende blondines het scherm bevuilen met een bedroevenswaardige acteerprestatie.

De voetbalintellectuelen onder u, waarbij elke lezer van deze blog zich uiteraard mag rekenen, had bij het lezen van bovenstaande zin onmiddellijk de analogie met onze nationale voetbalelf weten te leggen. In het kader van een stuurloos circus, ook wel KBVB genoemd, wisten de duivels met een ontredderende onlust en laksheid en getooid in schaamrode truitjes het ene dieptepunt na het andere aaneen te rijgen.

En toch... Met een goede regisseur en enkele jonge ambitieuze acteurs die een samenhangend en goed doordacht script brengen, heeft de titel zeker het potentieel tot een ware kaskraker uit te groeien. Ook hier kunnen we dezelfde analogie doortrekken naar onze Duivels die wel eens aan de vooravond van de première van een ware kaskraker zouden kunnen staan. Niemand durft het uit te spreken, zelfs niet eens de indruk te geven dat hij of zij er nog enigszins in gelooft. De enkele 'believers' zijn beschimpt, met modder beklad, bespuwd en uitgelachen. Maar nu komt ons moment. Zelfs Michael en Barack wisten het, 'This is it', 'Yes we can!' Morgen ondergaat Kroatië 'The Rise of the Red Devils'!!

'En waarom net morgen?', hoor ik u tussen het bulderende schuddebuiken door vragen, terwijl je met de achterkant van je hand een traantje uit de ogen wrijft om de lettertjes op het scherm weer helder te kunnen lezen.

Voor het eerst sinds lang lijkt alles min of meer in elkaar te passen. De opstand begon ongetwijfeld met de aanstelling van Advocaat als bondscoach enkele maanden terug. Zijn capaciteiten als toptrainer staan nergens ter discussie maar ongeloof voor de keuze in kneusje België leidde steevast naar het in twijfel trekken van de goede bedoelingen en langdurige geëngageerdheid van de Nederlander. Zijn aanwezigheid op zowel de loting als de kalenderbepaling, alwaar hij het hoge woord voerde en zijn wil bij de andere landen kon doordrukken, de aanstelling van aartsrivaal Hiddinck bij Turkije die voor extra motivatie kan zorgen en de bekendgemaakte selectie voor de wedstrijd tegen Kroatië, die niet zomaar een kopie maar een verfriste versie van de vorige selectie kan genoemd worden, laat echter het beste verhopen. Advocaat heeft een plan, hij is de perfecte regisseur.

Ook de spelers lijken er klaar voor te zijn. Foto's van de laatste trainingen tonen lachende gezichten, de rotste appels lijken het schip verlaten te hebben en veel spelers hebben eindelijk die stap voorwaarts gezet in hun carrière. Kompany en Vermaelen spelen zich week na week in de kijker bij Engelse topploegen, Hasard verbluft bij seizoensrevelatie Rijsel. Ook de 'Belgische' spelers zullen door de recente Europese successen van de voorbije weken bij respectievelijk Brugge, Anderlecht en Standard op een vertrouwenswolk spelen. En dan hebben we het nog niet gehad over de selectie van de 16jarige sensatie, ene Romelu Lukaku die deze week steeds na schooltijd onze Duivels mocht vervoegen voor de avondtraining en woensdag van bij de start het shirt rond zijn torso mag spannen!

Daarnaast valt de bescheiden en ingetogen houding van de spelers en pers op. Op één negatieve voetnoot na dan. Dit door niemand minder dan de doelman met de naam die een natte droom is van menig stotteraar, Stijn Stijnen. De doelman kon andermaal zijn om ongekende redenen borrelende frustratie tegenover Advocaat niet onderdrukken door ditmaal te stellen dat Club Brugge 'te min' zou zijn voor de Bondscoach die enkel oog zou hebben voor Anderlecht en Standard of de spelers bij de grote internationale ploegen. Opmerkelijk stelling, zeker als je weet dat de huidige selectie 3 spelers van Club Brugge telt, waaronder de voornamelijk bankzittende Sonck terwijl het in de competitie oppermachtige Anderlecht maar 2 spelers mocht leveren. Als je weet dat de Kleine Generaal daarnaast ook enigszins verrassend de Zulte-Waregemnaar Colpaert in zijn selectie opgenomen heeft, verliest de kritiek van de ex-Duivel Stijnen in één klap alle geloofwaardigheid. Het is bedroevend dat een speler na een grootse partij in Valencia, deze eigen prestatie met dergelijke lachwekkende uitspraken in de schaduw zet en zijn imago als kamikazedoelman niet alleen op het veld maar ook naast het veld begint waar te maken.

De Duivels en hun veldheer zullen er vanuit het 'Conrad-hotel' hun 5sterrenslaap niet voor laten. Ze moeten namelijk klaar zijn voor hun grote première... 'The Rise of the Red Devils'

Yes we can!!!

Oli

Schaatscoach zoekt ander baantje.

Als Sven Kramer is hij geboren.
Als Sven Kramer blijft hij bestaan.
Zijn hart zal voor altijd behoren,
Aan zijn schaatsen, het ijs en de baan.

Gisteren was ondergetekende vooraanstaand getuige van een debacle zonder weerga. Na het volgen van de weinig boeiende voetbalwedstrijd tussen Stuttgart en Barcelona achtte ik het aangewezen om de noorderburen, zij het door middel van het televisiemedium, een bezoekje te brengen. Tot mijn grote jolijt (u merkt het, mijn vocabularium wordt reeds Hollands) was net ene Sven Kramer aan het werk op de 10.000 m schaatsen. Olympische Spelen in Vancouver, weet u wel.

Nu is schaatsen niet meteen aan mij besteed. Mijn laatste “schaatsprestaatsie” voltrok zich op de ijspiste van het nochtans bijwijlen zonovergoten Gullegem, waar ik na één rondje (lees: een kwartier zwoegen en zweten aan de zijkant) de schaatsen aan de wilgen hing en de “oohs” en “aahs” vanuit de kantine liet weergalmen, vergezeld van op zijn minst één goudgele pretcilinder.

Toch bleef ik kijken, want Sven Kramer had een palmares om U tegen te zeggen en schaatsgek Holland was in de ban van deze 23-jarige Fries. Arroganter (nóg, hoor ik u denken) dan de gemiddelde Nederlander, zoals toen hij na zijn gouden medaille op de 5.000 m een Amerikaanse journaliste voor schut zette. Explosiever dan het vuurwerk uit Enschede, zoals toen hij zijn wereldrecord op de 5.000 m een tijd terug kwijtspeelde aan een zekere Fabris en daarbij als een wildeman tekeer ging. Maar vooral beter dan wie ook op de lange afstand, zoals toen hij een week later zijn wereldrecord opnieuw veroverde en dit nog steeds heeft, naast zijn wereldrecord op de 10.000 m.

Tom Boonen is klein bier (laat het ons Heineken noemen) in vergelijking met de populariteit van dit icoon, in zoverre zelfs dat zelfs Vlaamse studentes met de noorderzon richting de noorderburen op Erasmus gingen, om er hun idool live aan het werk te kunnen zien…

Om maar te zeggen, Sven Kramer moest en zou zijn favorietenrol in goud verzilveren en was ook aardig op weg. Ronde na ronde rondde hij zijn “dertigers” en later “eenendertigers” af naar beneden en de Zuid-Koreaan Lee Seung-Hoon, die op dat ogenblik eerste stond, lachte steeds meer een tikkie minder breed.

En toen ging het mis…

De coach van Kramer, Gerard Kemkers, begaf zich op wel heel glad ijs toen hij, tegen alle logica in, zijn pupil de verkeerde baan opstuurde. Terwijl schaatsers de binnen- en buitenbaan met elkaar dienen af te wisselen en deze wisseling (dixit Bart Veldkamp, nep-belg) even natuurlijk is als ademhalen, achtte zijn coach het nodig om hem erop te wijzen dat Kramer verkeerd bezig was, wat niet zo was. Zo ging niet alleen Sven Kramer wel héél kort door de bocht, want deze foutieve keuze leidde tot een logische diskwalificatie. Het is als de 100 meter spurt lopen, maar een binnenbaantje nemen.

Gokchinezen? Gokzuid-koreanen? Niets van dit alles, een blunder van jewelste van coach Kemkers. Het explosiegevaar en het impulsieve gedrag van Kramer indachtig, vreesde ik even voor de overlevingskansen van Kemkers. De coach zou van Kramer immers een rammeling van nou-heb-ik-jou-daar krijgen en dit zou wel eens fataal kunnen aflopen. Jahoor, zo heb je het, typerend voor de tijd van het jaar, over Friezen en dooien. Niettemin bleef de woede van Kramer binnen de perken, wat niet wegneemt dat heel het land van Maas, Waal en vooral Kramer in een avond van collectieve rouw was gehuld, reporter Mart Smeets nog in het bijzonder.

Hoe het nu verder moet? Sven Kramer pakt gewoon goud op de ploegenachtervolging en neemt over vier jaar revanche in Sotsji (Rusland). En Gerard Kemkers? Die coach zoekt na zijn scheve schaats best een ander “baantje”.

Rechtzetting: niet héél Nederland was de depressie nabij, want door de diskwalificatie van Kramer veroverde ene Bob De Jong alsnog de bronzen medaille. Het is voor één keer fijn om Bob te zijn.

Dimi

De man van de match

Het valt niet mee om als Brugge-supporter het bed op te zoeken na een vroege nachtmerrie in Brussel, om toch slapeloos te blijven en daar dan weer wakker van te liggen. Ook het opstaan met een kater lijkt moeizamer te gaan dan anders, gezien Dafalgan zijn helende werking bij zoveel ellende verliest. Misschien helpt het schrijven van dit stukje wel…

3 februari 2010 werd door heel voetbalminnend België in de agenda met rood omcirkeld, niet in het minst door scheidsrechter van dienst Luc Wouters.

De uitgestelde topper tussen de nummers één en twee van België, door kenners ook wel Anderlecht en Brugge genoemd, stond immers op het menu en zowat iedereen was het erover eens dat blauwzwart een hapklare brok zou worden voor paarswit.

Anderlecht dreef op wolkjes, Brugge raakte in 2010 niet van de grond, zodat de thuisploeg met de pijp in de mond en de vingers in de neus zou winnen, hetgeen in combinatie met elkaar nu ook weer niet zo’n sinecure is.

De kranten tipten vooraf op wie de uitblinker van de avond zou worden. Bij Brugge zou dat eigenlijk enkel doelman Stijn Stijnen kunnen zijn, terwijl het bij Anderlecht gokken was op meer dan twee paarden tegelijk.

Zou het Legear worden, de man die sneller wegschiet dan zijn schaduw en, zij het tatoeage-gewijs, zeker nog niet aan het eind van zijn Latijn zit? Of werd het Boussoufa, de parel van het Astridpark, die tegen Brugge altijd groots is (meer informatie op eenvoudig verzoek te verkrijgen bij Birger “Bicky” M.)?

Kenners (en dus niet enkel “Gili” uit de Laatste Show) wisten wel beter. De man van de match zou ongetwijfeld Romelu Lukaku worden, het wat groot uitgevallen koorknaapje van Brussel, niet toevallig de Gouden Stier van de huidige competitie. Lukaku stak niet onder stoelen of schoolbanken dat hij in de vorm van zijn nog prille leven verkeerde en woensdagavond voldoende uitgerust zou zijn na slechts een halve dag school. De Didier Drogba-dubbelganger duelleerde dikwijls dusdanig, dat de defensie daarna dagenlang de depressie door drank doorspoelde. Als 16-jarige had hij bovendien zelfs al meer Europese ervaring dan zijn juffrouw Aardrijkskunde.

De voetbaltopper brak met het verleden en scheerde op korte noppen hoge toppen. Het matchverslag op zich is uiteraard voer voor de gespecialiseerde pers, waaronder ondergetekende niet wenst te ressorteren. Desalniettemin leek zelfs voor een leek het kantelmoment zich rond het uur te situeren. Brugge stond niet onverdiend op voorsprong en de frêle doch frivole Vargas was net in de ploeg gekomen voor de geblesseerde Dirar.

Na balverlies van Vargas en een min of meer mislukte, doch faire tackle was hét moment van scheidsrechter Luc Wouters aangebroken. Terwijl iedereen hoogstens een gele kaart verwachtte, was rood het veel te zware verdict voor een aangeslagen Vargas. Heel Brugge, met uitzondering van Dany Verlinden, greep zich naar de haren. Nu is het zo dat de toppers tussen blauwzwart en paarswit in het verleden meermaals ironisch genoeg rood waren getint. Zo herinner ik mij de terugkeer van Lorenzo Staelens naar Jan Breydel, waar hij, voor het eerst in een mauve shirt, nog vóór de rust naar huis mocht snorren. Of Birger Maertens, Glen De Boeck en Nenad Jestrovic die nog vóór het tijdperk-Witsel een voetbaltopper “schandaliseerden”. Of Karel Geraerts en Nicolas Frutos, die beiden betwistbaar vroeg de douche mochten opzoeken…

Niettemin was iedereen die, zelfs als is het maar een héél klein beetje, verstand van voetbal heeft (daar reken ik ook nipt onze bondsvoorzitter bij) het erover eens dat de beslissing van Luc Wouters veel te drastisch was en hét kantelmoment was in de wedstrijd. Uiteraard kon Brugge ook met z’n tienen hebben standgehouden. Uiteraard was de inbreng van Frutos een ongelooflijke meerwaarde. Uiteraard scoorde Boussoufa in de slotminuut een fenomenaal doelpunt.

Toch schreeuwt Brugge moord en brand om zoveel onrecht, en terecht. Het zou naïef zijn om deze rode kaart te linken aan omkoopschandalen uit het verleden. Het zou bovendien een wel heel opzichtige manier zijn om als man “in het zwart bij te verdienen”. Sinds de dreigende ballingschap naar een lagere klasse zijn scheidsrechters echter als de dood om een rode kaart te “vergeten”. De kat kwam op de koord toen ref Verbist de afschuwelijke tackle van Goreux op Mennes over het hoofd zag en daarvoor al te zwaar gestraft werd. Scheidsrechters als straf laten “zakken” naar tweede of derde klasse is al te gek voor woorden. Zal men Lukaku na zijn non-match van gisteren ook laten meespelen met de scholieren? Zal men Jef Vermassen na een mislukt pleidooi een weekje toga’s laten strijken? Het gevolg van deze verplichte bezinningsfase is immers dat scheidsrechters bij de minste twijfel het rood karton uit hun achterzak halen, want dan liever een lichte rode kaart dan er eentje over het hoofd te zien…

Hoe het ook zij, de kaarten zijn geschud (en getrokken), de strijd is gestreden. Spijtig voor de Brugge-supporter, die kampt met een maximalisatie van diens frustratie. Spijtig voor de neutrale voetbalsupporter, die na een uur vol spanning moest stoppen met duimen en vingers af te likken. Spijtig voor de Anderlecht-supporter, die zich uiteraard stoer houdt voor de buitenwereld, maar diep in dat purperen hartje best wel beseft dat Brugge niet alleen in de heenronde de betere ploeg was…

Een laatste woordje is nog gericht aan de man van de match. Beste heer Luc Wouters, het is niet mijn bedoeling om u in een slecht daglicht te plaatsen, maar dit was niet gebeurd als u was gebleven waar u als scheidsrechter hoort te staan. In de schaduw.

Dimi

De 'Iniesta Generatie'

Toen ik dit weekend aan het wandelen was door enkele Spaanse sportsites, viel mijn oog op een opmerkelijke pagina-titel: 'La Generación Iniesta' of 'De Iniesta Generatie'.

Mensen die mij ietwat kennen weten dat ik reeds jaren trouwe aanhanger en zelfs gedurende enige tijd fiere 'Socio' ben geweest van 's werelds beste voetbalteam FC Barcelona. Menigeen is op de hoogte dat ik mij schaamteloos iedere wedstijd, na de tv met een sjaal getooid te hebben en gehuld in wedstrijdshirt, laat meedrijven op het frivole 'tici-taca'-voetbal, waarbij gezangen en wiekende armbewegingen niet geschuwd worden. Enkelen hebben van mij reeds urenlange passionele lofzangen aan het adres van Dani Alves moeten aanhoren, gevolgd door de verplichting om menig You-Tube fragmenten te aanschouwen, met als doel de twijfel om zoveel verheerlijking uit de ogen te laten verdwijnen.

Maar vooralsnog mocht het een goed bewaard geheim blijven dat de enige speler die mij steevast bij iedere baltoets tot opgehouden adem en vochtige ogen roert, 'El Blanquito' of op zijn Vlaams: 'de Witten van Barça', Andrés Iniesta is.

Met soortgelijke vreugde en erbij gepaard gaande spanning, die ieder kind op 6 december ondergaat wanneer het in zijn bed ligt te wachten tot het mag opstaan om te zien wat de Sint die nacht gebracht heeft, klik ik op het artikel. Tijdens de anderhalve seconde durende laadtijd, verwacht ik een artikel te vinden over de nieuwe generatie kleinere maar technisch superieure middenvelders, waarvan Steven Defour de Belgische vertegenwoordiger is, en die opnieuw hun plaats in het internationale voetbal lijken te veroveren, nadat in de jaren '90 en beginjaren 2000 steevast de fysiek sterkere en grotere spelers de voorkeur leken te krijgen. Andrés Iniesta kan hier ongetwijfeld tot de belangrijkste aanhangers van deze generatie gerekend worden, en blijft voor mij nog steeds, en ondanks zijn 5e plaats op de Fifa World Player of the Year, een van de meest onderschatte voetballers van het moment.

Tot mijn verbazing echter blijkt het artikel een geheel andere weg in te slaan. De materniteiten in Barcelona hebben momenteel een nijpend tekort aan beschikbare kamers. Het aantal geboortes de laatste dagen in de stad ligt namelijk 50% hoger dan het normale aantal in deze tijd van het jaar, terwijl in de rest van Spanje dergelijke cijfers niet waargenomen worden.

Het eigenaardige fenomeen kan echter eenvoudig verklaard worden: een goede 9 maanden geleden ging Barça op zondagavond Real Madrid voor eigen publiek met 2-6 vernederen en 3 dagen later wist Andrés Iniesta mijn sportmoment van 2009 tegen de netten te duwen, na een heerlijke loepzuivere trap in de bovenhoek van het Chelsea-doel in de allerlaatste minuut, waardoor Barcelona zich wist te plaatsen voor de Champions League Finale (zie foto). Hoewel de Chelsea-fans eveneens over onrecht zullen spreken bij het voor de geest halen van dezelfde wedstrijd in de omgekeerde richting, zat iedere Barça- (en neutrale voetbal-) fan met een nijpend gevoel dat de uitschakeling van Barcelona uit het toernooi, ondanks hun makke vertoning op het Londense veld, het voetbal groot onrecht zou aandoen. Bij de winnende gelijkmaker van Iniesta was de ontlading bij spelers en fans dan ook reusachtig, en blijkbaar hebben de fans in Barcelona zelf, dit nogal letterlijk genomen, zodat we negen maanden later officieel van een 'Iniesta-generatie' kunnen spreken. Opmerkelijk toch dat één speler, in een seconde van genialiteit en absolute beheersing van de bal, een ware babyboom kan teweeg brengen, zeker als je weet dat een soortgelijke studie in Duitsland ten tijde van het WK 2006 wist te constateren dat een dergelijk groot evenement geen noemenswaardige invloed had op het geboortecijfer.

Nu enkel hopen dat de baby's in kwestie een iets gezonder voorkomen hebben dan hun witgevelde generatie-naamgever, want hoe fantastisch de atleet in kwestie ook moge zijn, moest de huishamster 's morgens vanuit zijn kooitje een zelfde ziekelijke uitstraling hebben als een doorsnee verschijning van 'Don Andrés', zou zonder aarzelen de dierenarts op de hoogte gesteld worden om het lieve diertje zo snel mogelijk uit zijn gruwelijke lijden te komen verlossen. U weze alvast gewaarschuwd bij uw volgende trip naar de Catalaanse hoofdstad...

Olivier