De gouden schoen, de hoogst mogelijke individuele bekroning in het Belgisch voetbal krijgt traditioneel een nieuwe eigenaar na een bijwijlen spetterende tv-show zo ergens halfweg januari. Naar jaarlijkse gewoonte laaien de speculaties hoog op wie het voorbije seizoen de meeste mondjes liet openvallen.
En België snakt dit jaar naar een Grote winnaar. Vorige jaar werd Axel Witsel reeds daags na de show smalend de slechtste winnaar ooit genoemd. Nu, een jaar later, moet deze stelling spijtig genoeg maar volmondig bijgetreden worden. Toch kwam zijn overwinning in de tijdsgeest van begin 2009 niet als een totale verrassing. België zat in de naweeën van de 'bevestigingswedstrijd' van de Rode Duivels tegen Spanje en de opmars in Europa van Standard in een euforische roes van zeldzaam patriotisme. Na een blessuregevoelig seizoen van Steven Defour en het vroegtijdig vertrek over de plas van de man die met zijn kapsel op profetische wijze de revival van de Jackson5 wist te voorspellen, bleek Witsel de logische keuze die het Belgisch optimisme naar nieuwe hoogdagen moest leiden. Jovanovic en in mindere mate Mbokani werden hier het slachtoffer van. Het bleek echter voor de 'winnaars' van die januari-avond een erg zwart jaar te worden. Witsel wist de avond zelf nog de schoen te verliezen, kon maar zelden een Standard-waardig niveau halen, en ging zowel tijdens de heenwedstrijd tegen Anderlecht, als na de match, met zijn gedragingen zijn boekje ver te buiten. Zo ook ons Belgisch voetbal. Standard ging, gevoed door twisten na de gouden schoen, Europees kleurloos ten onder tegen een Portugese subtopper. De Rode Duivels bereikten een ultiem dieptepunt tegen een enthousiast maar nooit verbluffend Bosnië. Symbolisch mocht net onze gouden schoen de uitpartij vroegtijdig verlaten.
Dit jaar zal het echter anders zijn. Dat mag ik althans hopen. Advocaat en een Vuitton- en strekenloze Lukaku wisten, niet geheel onterecht, opnieuw onze W(E)K dromen aan te wakkeren. Toch ben ik de mening toegedaan dat onze toekomstige gouden schoen dit jaar naar een gevestigde waarde moet gaan. En wie verdient er om meer zijn schouw te mogen tooien met de gouden trofee dan 'malle-Jova', Milan Jovanovic?
De huidige topschutter wist ons dit seizoen niet alleen te bekoren met de snelste dribbels, de spetterendste goals en de verbluffendste assists, maar meer nog brengt hij met een kindse onschuldigheid en een ongekende passie het voetbal wekelijks in onze huiskamer. Wie kan ooit de beelden vergeten van 'Jova' die na de winning-goal tegen Anderlecht zichzelf in het eigen supportersvak werpt of bij een vervanging de scheidsrechter gaat kussen. Een Jova die na de wedstrijd zijn goudeerlijke visie op een aan Borat toegeëigende wijze weergeeft, een Jova die de mens altijd hoger inschat dan de voetballer en niet verlegen is zijn fouten voor de camera toe te geven (zie foto) of als enige van zijn ploeg een doodstrap aan te klagen. Hij ademt passie uit, hij brengt drama op het scherm op een wijze die in de Verenigde Staten zonder twijfel een nominatie voor een Golden Globe in de wacht zou slepen, en dit elke wedstrijd opnieuw. Hij lijkt mij dan ook de enige logische keuze. Een ambassadeur voor het hedendaagse voetbal.
En hij heeft de geschiedenis mee! De enige topfavorieten die de laatste jaren de trofee niet in handen kregen en daar enig ruchtbaarheid aan wisten te geven (Staelens in 1995 en Conceicao in 2004,) wisten beiden in hun laatste seizoen in de Belgische hoogste afdeling de trofee in de wacht te slepen. En laat dit seizoen nu net het seizoen zijn waar Jovanovic zijn vertrek uit België aankondigt aan iedereen die het maar horen wil...
Olivier
Olivier
