Bezoek nu onze nieuwe website op dsgd.be !!!!

Transferrapport

De transferperiode werd op 1 september om 00.00 uur afgesloten en zoals elk seizoen ging de voorbije periode gepaard met heel wat emotie en commotie.

‘Sportieve’ uitdaging 

De meest verrassende transfer kwam ongetwijfeld van Frankie Vercauteren. Nadat de Genk-coach zodanig op een transferstop had gehamerd dat zelfs de veldverzorger niet meer van tandenborstel durfde te wisselen, was de verrassing dan ook compleet wanneer Vercauteren zelf zijn vertrek naar Al Jazira in Abu Dhabi aankondigde. Gelukkig kon hij enkele dagen voor de aanvang van de kwalificatiewedstrijden van zijn ex-club Genk voor de grootste clubcompetitie ter wereld, een misverstand uit de wereld helpen. De keuze voor Al Jazira blijkt vooral een sportieve uitdaging, die hij aangaat samen met zijn vriend Hugo Broos!

 

Wie een soortgelijke 'sportieve' uitdaging aangaat en zich eveneens laat associeren met het woord broos is Jonathan Legaer. Hoewel veel spelers hem een verblijf in het ongure Grozny niet zouden benijden, zou de trip al bij al kunnen meevallen voor de snelle flankspeler. Indien hij van zijn ploeg kan bekomen dat hij bij blessure mag revalideren in België, zou het niet eens nodig zijn om zijn domicilie uit België te verplaatsen en hoeft hij maar enkele dagen per jaar in Tsjetsjenië door de brengen.

Clubliefde

De mooiste transfer is zonder twijfel weggelegd voor Romelu Lukaku. Niet alleen mocht de Anderlecht-spits zijn koffers pakken richting één van de meest prestigieuze clubs ter wereld. De tiener wilde naar verluid enkel onderhandelen met de Londense club, slaapt al jaren in een Chelsea-shirt en zal met Drogba aan de zijde staan van zijn favoriete speler. Echte clubliefde bestaat dus nog.

Ook maakten enkele spelers opnieuw de terugkeer naar de ploeg waar het voor hen allemaal begon:

Benteke verlaat Luik om opnieuw voor Genk te gaan spelen, Huysegems ruilt de Cristal Arena voor het Lierse Lisp en de grote vriendelijke reus Van Hout ruilt de Maas opnieuw voor de Kortrijkse Leie.

Liefde moet natuurlijk van twee kanten komen. Sint-Truiden mag dan wel een club zijn die maar net zoveel van trainer wisselt als van veld, laat dit jaar nu net het jaar zijn dat STVV het eerste Belgische kunstgrasveld aanlegt. Club-icoon Brepoels zal het alleszins geweten hebben. Na amper vijf wedstrijden vloog de kanarietrainer buiten.

Ook de passionele liefde van de tweevoudige kampioenenploeg voor Standard Luik is met het vertrek van de laatste overgebleven sterren Carcela, Defour, Mangala en Witsel definitief bekoeld. De meesten van hun ex-ploeggenoten lijken echter geen lang buitenlands succes te zijn gegund. Zo verdedigt Sarr vanaf nu de Genkse kleuren en wist Anderlecht Jovanovic en Mbokani terug naar België te halen. Een goede zet van paars-wit. Niet alleen zal de kleedkamer van Anderlecht in één klap de stempel van 'te braaf' verliezen. Daarnaast zal de club door de menige al dan niet publieke brandjes die ons tussen beide spelers in het verschiet liggen, via boetes, een groot deel van de ongetwijfeld zware lonen van beide heren kunnen recupereren.

Verloren zonen

De ex-Standardkampioenen zijn niet de enige verloren zonen die we terug op onze velden mogen aanschouwen: zo haalde Zulte-Waregem de ex-Lokerenspits Maazou naar de Gaverbeek en werd Stijn Stijnen uit de blauw-zwarte frigo gehaald om voor het ‘kleine’ paars-wit te gaan spelen.

Bekende zonen Koen Daerden en Kevin Vandenbergh leken na vorig seizoen dan weer verloren voor eersteklassevoetbal. Daerden maakte, om zijn carrière nieuw leven in te blazen, de niet toevallige overstap van Standard Luik naar hun Limburgse satellietclub Sint-Truiden. Kevin Vandenbergh vond dan weer onderdak achter de Mechelse kazerne. Daar waar vader Erwin boven alles de goal wist staan, lijkt zijn zoon zich te interesseren in de uitgebreidere infrastructuur van onze Belgische eersteklassers. Met KV Mechelen ontdekt hij immers zijn vijfde ploeg in minder dan 5 jaar tijd.

De juiste aanpak 

Dat ze in Mechelen van aanpakken weten, is gebleken. De maneblussers, die na vier speeldagen alleen op kop van het klassement stonden, wisten die leiderspositie onmiddellijk te verzilveren door twee jonge talenten aan te trekken van topclubs Inter Milaan en Porto.

Bij Genk kunnen ze alleszins iets leren van dergelijk snelle aanpak. De Limburgers probeerden met de deadline in zicht, de transfer van Ogunjimi naar het Spaanse Mallorca af te ronden. De deal zou tijdig beklonken zijn maar de tijdige aankomst van de bevestigingsfax bij de FIFA zou heel wat twijfelachtiger zijn. Dat dit net een Limburgse ploeg moet overkomen, kan uiteraard alleen maar toeval zijn...

Club Brugge kan dan weer een te snelle aanpak verweten worden. De West-Vlamingen maakten indruk door tien beloftevolle spelers aan te trekken vóór eind juni. Nu de competitie is begonnen, lijken deze transfers vooral beklonken te zijn voortgaande op scoutingverslagen van maximum 45 minuten.

Conclusie 

Nu de transferzorgen geweken zijn kunnen de clubs, trainers en spelers zich opnieuw uitsluitend op hun veldelijke actviteiten concentreren en bewijzen dat ze de voorbije maanden goed werk hebben geleverd. En mocht blijken dit niet het geval zijn? Dan kan de wintermercato nog redding brengen natuurlijk!!

Olivier (te verschijnen in Passie voor Voetbal oktober 2011)

Het succesverhaal van de Play-Offs

Maart 2011. Overal weerklinken protestacties, luide spreekkoren en spandoeken tegen het systeem, opgelegd door een rijke minderheid die enkel geldbejag en eigenbelang nastreeft en de anderen onder druk zet zich achter hun plannen te scharen. Neen, we bevinden ons niet in Syrië of Egypte, maar in de Belgische voetbalstadions, alwaar de huidige competitieformule, en dan vooral de nakende Play-Offs, door menig fan op de korrel genomen wordt. Nu, twee maanden later lopen de Play-Offs op hun einde en kan niemand het nog ontkennen: De Play-Off blijken een gigantisch succesverhaal te zijn.

Betreffende Play-Off I bestond het minst twijfel over de mogelijke slaagkansen. Daar waar vorig jaar nog van een mislukking van de opzet kon gesproken worden door het zich plaatsen van Kortrijk, Sint-Truiden en Zulte-Waregem bij de eerste zes, werd dit seizoen het droomscenario bereikt. De vijf grootste ploegen van het land wisten zich bovenaan te nestelen, samen met een attractief spelend Lokeren. Door de halvering van de punten en een (tijdelijke) vormcrisis bij Genk en Anderlecht konden Club Brugge en Standard snel aansluiten om van de titelstrijd een ware nagelbijter te maken. Dat Standard de voortrekker was die 'aux armes' trok tegen de Play-Offs wordt aan de Maas even vergeten. De Witte mag zich als architect van deze thriller de nieuwe Hitchcock wanen van de Belgische voetbalvelden.

Tegen de verwachtingen van de publieke opinie in moet ook Play-Off II een succes genoemd worden. Het feit dat de veertiende in het klassement tot de laatste speeldag kan meestrijden om een Europees ticket is een briljant gegeven en zal ons ongetwijfeld een stap dichter brengen bij toekomstige Europese successen. Hoewel noch de pers, noch het publiek, noch de spelers echt warm liepen voor de wedstrijden, kregen de bestuurders, die veelal op nieuwe stadionplannen broeden, uitgebreid de kans om in alle rust de tribunes te aanschouwen tijdens de wedstrijden. Dat menig speler reeds te horen kreeg dat er voor hen het volgend jaar geen plaats meer is in de ploeg en het niveau van de wedstrijden duidelijk een trapje lager ligt dan in de reguliere competitie, zorgt voor een unieke kans voor deze spelers om zich een laatste maal in de kijker te spelen.

Schaduwzijde van de Play-Off II echter is dat meerdere Belgische jeugdspelers als Jens Naessens van Zulte-Waregem en Mats Rits van Germinal Beerschot massa’s speelminuten krijgen en op die manier de plaats inpikken van een even kwaliteitvolle maar duurdere buitenlander. Een gevaarlijke evolutie die ingaat tegen onze Belgische tradities en die de internationale uitstraling van onze competitie dan ook geen goed doet. Het heeft een reden dat onze competitie tot Jupiler ‘League’ werd omgedoopt en beperkende quota voor het opstellen van eigen jeugdspelers dringen zich dan ook op.

Absoluut hoogtepunt in het idee van het huidige competitieverhaal is de Play-Off III die op gepaste wijze ingeleid werd in de rechtbank met een stevige dwangsom. Nadat vorig jaar duidelijk was dat het lot van de laatsten, namelijk wekenlang wachten tot de eindronde in tweede klasse wilde beginnen alvorens ze een wedstrijd mochten spelen, zelfs in Libië als een onmenselijke behandeling zou aanzien worden, werd er dit jaar voor gekozen de twee laatsten tegen elkaar te laten spelen. Heen en weer en heen en weer en ... Een schitterend idee. Zeg maar, onze eigen Belgische Classico-reeks. Als ik het goed begrepen heb mochten ze tegen elkaar spelen tot één van de ploegen er uiteindelijk geen zin meer in had. Gezien de totale desinteresse bij de pers en fans is er maar weinig geweten over de precieze afloop van dit heroïsche duel. Maar na lang zoeken en rondbellen heb ik uiteindelijk iemand kunnen vinden die, zij het van horen zeggen, had vernomen dat de wedstrijden tussen Eupen en Charleroi werden gespeeld en de zebra's zich na vier partijen hebben gewonnen gegeven omdat de wedstrijden zich te snel opvolgden om steeds tijdig van trainer te kunnen wisselen.

Om de Play-Offs volgend jaar echter hetzelfde succes te laten worden, dringen enige aanpassingen zich op. Aangezien de meeste fans ondertussen de verschillende Play-Off systemen onder de knie beginnen te krijgen en net de charme van de Play-Offs zit in het feit dat bijna niemand echt goed weet wat er precies te gebeuren staat, lijkt het mij opportuun voor volgend jaar een Play-Off IV en V toe te voegen die door een verdubbeling van hun punten een ultieme kans geeft aan de laatsten om alsnog een gooi naar de titel te wagen. Het zou de spankracht andermaal naar ongekende hoogtes brengen en onze competitie opnieuw de unieke plaats geven in het Europees voetbal die het verdient.

(Olivier, Verschenen in Passie voor Voetbal, juni 2011)

Nationale Ploeg Shoppen

De moderne voetballer is verzot op shoppen. Hij draagt de duurste handtassen, tooit zich in hippe designerkleren en speelt voordurend met een gsm waarbij de optie bellen pas op pagina 327 van het instructieboekje beschreven staat. De nieuwste shoppingtrend onder voetballers komt echter uit een verrassende hoek: het nationale-ploeg-shoppen.

Hierbij probeert de speler van zoveel mogelijk voetbalbonden (liefst gelijktijdig) een uitnodiging te ontvangen om het nationale voetbalteam te vertegenwoordigen en probeert hij vervolgens de verschillende landen zo goed als mogelijk tegen elkaar uit te spelen.

In België is Spaans-Marokaanse Belg Mehdi Carcela hier het meest bedreven in. De lichtvoetige Standard speler verandert sneller zijn voorkeur voor een nationale ploeg dan Katie Perry van outfit op de MTV Music Awards. Zijn ploegmaats Sinan Bolat en Mémé Tchité durven schaamteloos solliciteren bij de Rode Duivels, nadat ze eerst hun ziel aan andere landen verkocht hadden. Ook in het buitenland wint het fenomeen aan bekendheid. Het Mexicaanse jeugdproduct van FC Barcelona, Jonathan Dos Santos, dreigde er deze zomer mee voor de Spaanse nationale ploeg te kiezen indien hij niet opgeroepen zou worden voor het WK.

Niet alleen de spelers gaan assertiever te werk. Ook verschillende voetbalbonden beginnen steeds actiever spelers te lokken. Zo begon Eric Gerets vanaf zijn aanstelling als Marokaanse bondscoach elke speler met enige Marokaanse roots die actief is in een Europese competitie te benaderen. Op het Europese vasteland vat vooral de Spaanse bond de stier bij de horens en probeert ze de vruchten te plukken van de goede jeugdopleidingen van Real Madrid en FC Barcelona die reeds op vroege leeftijd buitenlandse talenten naar Spanje halen. Zo verklaarde de in Italië geboren Thiago, zoon van een Braziliaanse ex-international en jeugdspeler van FC Barcelona recent enkel voor de Spaanse nationale ploeg te willen uitkomen. Tevens stelt de Spaanse bond alles in het werk om de amper 15 jarige zoon van Zinedine Zidane (zie foto), die jeugdspeler is bij Real Madrid, te overtuigen zich definitief aan 'Las Rojas' te binden en de Fransen een blauwtje te laten lopen.

Indien deze evolutie zich verderzet is het niet ondenkbaar dat in de toekomst de grote landen de beste spelers zullen weten te verleiden om voor hun nationale ploeg aan te treden ten nadele van de kleinere broertjes of dat topspelers zich zelf zullen aanbieden bij de grotere voetballanden. Het lijkt mij dan ook aangewezen voor de Fifa om hierop te anticiperen door spelers enkel te laten aantreden voor hun geboorteland of het land waar ze enige bloedband mee hebben. Daarnaast zou een selectie vanaf de jeugdreeksen definitief moeten zijn zodat nationale-ploeg-shoppen niet meer mogelijk is. Op die manier zullen de interlands hun onvergelijkbare charme blijven behouden en mag onze bondsvoorzitter, samen met zijn collega's, de toekomst met een brede glimlach tegemoet blijven zien.

(Door Olivier, Verschenen in tijdschrift Passie voor Voetbal, december 2010)

Een nieuw seizoen en laatste terugblik op 2010

2011 is begonnen en we zijn opnieuw klaar voor een spetterend nieuw seizoen! Uiteraard staan weer enkele nieuwigheden op het programma, waar achter de schermen nog druk aan gewerkt wordt en zullen we opnieuw deelnemen aan enkele toernooitjes en pogen onze sportieve prestaties van de voorbije jaren te overtreffen. Maar alvorens we definitief 2011 instappen moeten we nog terugkomen op een hoogtepunt van 2010 dat tot op heden schromelijk over het hoofd werd gezien.

In juni namelijk werd voor het eerst een nieuwe DSGD-trofee uitgereikt: De 'Spurtkoning 2010', voor de winnaar van een sprint over de lengte van een voetbalveld. De wedstrijd werd met groot overwicht gewonnen door Tom, die de gehele lengte onbedreigd vanop kop naar de overwinning liep, gevolgd door de huidige Sterspeleronderbroek Joene en Oli. Met terechte fierheid mocht Tom de Spurtkoning 2010 trofee om zijn bast tooien en mag hij gedurende een jaar lang de titel van 'Die Super Snelle Gast Daar' dragen!

Erelijsten DSGD:
Sterspeleronderbroek:
2008: Dimi
2009: Maarten
2010: Joene

Spurtkoning:
2010: Tom E.

De Minivoetbalhappening te Harelbeke 2010

De minivoetbalhappening in Harelbeke, het jaarlijkse ultieme voetbalfeest voor al Die Snelle Gasten Daar. Dat zou het toch moeten worden. Maar op zaterdag werd het even anders...

De eerste match was er nog geen vuiltje aan de helblauwe lucht. Met goed georganiseerd en efficiënt voetbal werd vakkundig een technisch sterke tegenstander en rechtstreekse kandidaat op de groepszege opzij gezet. Er was zowaar reeds een spoor van euforie waar te nemen in de ploeg. Hierna stonden de op papier twee zwakste ploegen van de reeks op het menu. Misschien kwam het door de verzengende hitte maar de ploeg leek geen honger naar de bal te hebben en gedurende een wedstrijd en een half stonden Die Snelle Gasten Daar nergens. Tegen het eerste 'zwakke' broertje werd met een bedroevende prestatie verloren en halfweg de tweede match stonden we 0-3 in het verlies tegen een ploeg die al een 11-1 had moeten slikken en nog 0 punten telde na 3 matchen. De tweede helft kon orde op zaken gesteld worden en met 6-4 gewonnen worden maar in de ploeg was iets gebroken. De laatste poulewedstrijd miste organisatie en de ziel om te winnen tegen de uiteindelijke groepswinnaar. We werden troosteloos derde. En nog was het leed niet geleden... Ook de wedstrijd voor een top 65 plaats ging verloren met bedroevend spel. De koude douche die heerlijk had moeten voelen na het toernooi kwam te vroeg en liet een wrang gevoel achter bij de spelers.

De zondag begon de ploeg met wat vers bloed en een fris hoofd tegen een op zijn minst eigenaardig te noemen tegenstander die bestond uit een met voetbalschoenen voorziene hoop spierballen, geflankeerd door een weinig verhullende blondine, allen afkomstig uit Polen. Minivoetbalregels waren hen volkomen onbekend, evenals de landstalen van ons landje of enig ons omringend buurland. Agressie en brutaliteit waren hun codewoorden. Maar mits een technische superioriteit en een herwonnen vechtlust wist de ploeg zich voorbij de Poolse barbaren te werken. De volgende wedstrijd werd een zomerwandeling en de tegenstander werd met een droge 9-0 opzij gezet.

De derde wedstrijd werd ons met Cura del Corpo opnieuw een stevige tegenstander voorgeschoteld. Niet zonder enige moeite maar met een ontroerende inzet en degelijk ploegspel werd ook deze tegenstander met 2-1 verslagen en stonden we voor de kleine 'finale' met als doel de 81e plaats en een perfecte zondag. De laatste match ging goed over en weer en eindigde na een aangenaam en spannend schouwspel in een logisch 2-2 gelijkspel na een verdienstelijke partij. Strafschoppen moesten een winnaar aanduiden en een onmiddellijke misser van de tegenstander en een score van onze Snelle Gasten Daar zorgde voor de 4 op 4 op zondag, een mooie afsluiter van het toernooi en de hoogst haalbare 81e plaats.

Wegens de collectieve wanprestatie van de gehele ploeg werd op zaterdag logischerwijze besloten geen stemronde te organiseren voor de 'Sterspeler Onderbroek'. De zondag-stemronde zou dus beslissend worden en daar werd Joene als de verdiende winnaar gekozen met 3 stemmen op 6, nadat hij de ploeg, op de manier waarop Cannavaro de Italianen in 2006 naar de Wereldtitel heeft geleid, Die Snelle Gasten Daar, met een topschutterstitel en knap verdedigend werk, naar een perfecte zondag leidde en de hele ploeg op een hoger niveau deed presteren.

Ode aan de Vuvuzela!

Na een eerste week vol slaapverwekkend wandelvoetbal (zo gezapig dat zelfs ondergetekende zich plots weer die aalsnelle spits uit lang vervlogen tijden waande), lijkt het WK definitief uit de startblokken geschoten. Frankrijk ging voor de bijl, Duitsland beet in het zand en zelfs superfavoriet Spanje dreigt naast de oppergaai te grijpen. Ondertussen toonde Messi zijn benijdenswaardige kwaliteiten en ontbond Jovanovic zijn duivel(tje)s. Maar geloof me, het tornooi zit nog vol verrassingen, mede door die heerlijk zwiepende Jabulani die de aanwezige doelwachters slapeloze nachten bezorgt. En tóch is de absolute ster van het WK niet die Jabulani of Lionel Messi, laat staan Arjen Robben of Didier Drogba, maar een simpele plastieken toeter…

Die toeter, ondertussen wereldwijd beroemd en berucht, produceert naar verluidt een aanzwellend lawaai (musicologen plegen dit ‘klank’ te noemen) van meer dan 130 decibel en valt het best te vergelijken met het equivalent van een hardnekkige zwerm vliegen. Voetballiefhebbers en –presentatoren worden er horendol van; nog meer dan de onvoorspelbare Jabulani moet dit voor de spelers een ware nachtmerrie zijn. Een mens vraagt zich stilaan af door wie en vooral waarom dit beest in godsnaam werd uitgevonden. Zolang gladde marketingboys van allerhande benzinestations het maar niet in hun hoofd halen dit als gadget aan de trouwe tankklant aan te bieden…

En toch fascineert die vuvuzela, in die mate dat het mij verleidde – en dat is maar weinige gegeven – om er een haiku aan te wijden. Omdat er in het voetbalwereldje met 3-5-2 en 4-4-2’s gegoocheld wordt, besliste ik – met het oog op het brengen van offensief voetbal – de traditionele 5-7-5 dichtvorm in een 7-5-7 te wijzigen…

Afrikaanse alpenhoorn

Ach, door merg en been

Dat getoeter in de lucht

Tom